Śmierć czekała za progiem od pierwszej minuty.
-18 stopni. Tyle było, gdy przyszła na świat w budce dla kotów wolnożyjących. Przeżyła tylko dlatego, że jej rodzeństwo walczyło o życie, krzycząc w ciemności. Ona była najcichsza. Wątła. Prawie martwa.
W budce były cztery kocięta, sklejone nieodciętą pępowiną. Jeden już nie oddychał. Pozostałe zostały zabrane, uratowane. Matka te poszła za dziećmi. Wszystkie zostały zabezpieczone.
Po dwóch dniach okazało się, że jeden z kociaków miał uszkodzony kręgosłup, wyglądał jak przełamany na pół. Morze przez mróz, chorobę, może przez własną matkę? Nie wiemy. Próby ratowania go nie przyniosły efektów.
Matka siedząca obok wyglądała na przerażoną. Początkowo tuliła resztę dzieci, ale wkrótce pozostawiała je. Odeszła i nawet się do nich nie zbliżała. Możliwe, że to szok poporodowy. Może za dużo zmian, przeżyć, stres, a może instynkt podpowiedział jej, że nie przeżyją. Może wiedziała to czego my wówczas nawet się nie spodziewaliśmy.
Pozostałe dwa kociaki wychowały inne kotki. Wspieraliśmy je jak mogliśmy. Maleństwa przez dwa miesiące prawie się nie poruszały. Przez cały czas leżały. Kiedy zaczęły chodzić, okazało się, że wciąż są niezwykle delikatne, spokojne, powolne. Nadal lubiły głównie leżeć, przytulać się, żadnych energetycznych zabaw nawet z innymi kotkami.
Calineczka mając pół roku zachorowała na koci katar, którego nie można było skutecznie wyleczyć. Była oporna na wszelkie leczenie. Wszystko pomagało częściowo. Zaczynała jeść, Kilka dni nie było kataru i nawrót. I tak jej zostało. Ciągle ma katar, zatkany nosek, czasami nie może jeść. Wówczas karmimy ją butelką, co bardzo lubi. Zmieniliśmy też lekarza. Niestety nowe leki też niewiele pomogły, dlatego zrobiliśmy testy. Okazało się, że Calineczka ma białaczkę. Wspieramy jej odporność, leczymy, dbamy o jej samopoczucie.
Calineczka jest pod naszą stałą opieką. Naszym rezydentem. Żyje pod kloszem. Każdy dzień to suplementacja, walka o życie, wzmocnienie jej odporności, wspieranie jej nawet w jedzeniu.